تابسان

می کشم همچون لاشه ای

خود را

در این دمکردهً شهر

به کدامین کچا؟

به کدامین چرا؟

اما می دانم

راه خود را خواهم یافت

به زرد خنک پاییز

و خوشحال خواهم بود

به سپیدی شیر

در قهوه سیاه بی چرایی زندگی