شعری از عليرضا روشن

مرا من فرسودم/ در جدال ِ دردناك ِ من با من/ مرا من شكست دادم و / من/ از من شكست خوردم/ با خود به جدال ِ‌ دائم/ خود را شكست‌دادن و/ از خود شكست‌خوردن/ و از درد ِ شكست ِ همواره/ دل‌افگار بودن/ من/ نام ِ ديگر ِ دردم

تو

سالها ست

که در من

اَبرِ بهار   

مدام میبارد       

و تو

در این ظهر آفتابی تابستان   

به سر پنجه خیس کفشهایم نگاه میکنی

بی آنکه شکّی ببری

راه

ما

اين موهای سفيد را

ای كاش       

به آسياب سفيد كرده بوديم

كه

جز اين رنگ و

اين دل شكسته     

چیزی دكر

در اين راه دراز نيندوخته ايم

Be nice

Sammy to mommy: If you want me to be your kid, be nice!

تن بیچاره

ای تن بیچاره من

ای بازوان نه چندان قوی

ای سینه نه چندان فراخ

ای گردن نحیف

اي بي زبان

چه صبورانه این ذهن دیوانه را

از گوشه ای به گوشه دیگر کشانده ای

بی هیچ تشکری

بي هيچ آه و ناله ای

مگر كی پی برم كه بی تو من هيچم

تكنولوژی

اين همه سينی و بشقاب پر از تكنولوژی

كمي شعر بياوريدم

مردم از گشنگی

زندگی

چند بار مردیم از ترس مرگ

ما از زندگی می ترسیدیم

Year Zero

- Dad, thanks for choosing me when I was zero.
- Oh honey, you are the best thing that we have ever chosen.
- I am so glad you chose me when I was just zero. We are the best family.
- :))))))

Swann's Way

Why Proust's work is considered a masterpiece:
"Swann could at once detect in this story one of those fragments of literal truth which liars, when taken by surprise, console themselves by introducing into the composition of the falsehood which they have to invent, thinking that it can be safely incorporated, and will lend the whole story an air of verisimilitude. It was true that, when Odette had just done something which she did not wish to disclose, she would take pains to conceal it in a secret place in her heart. But as soon as she found herself face to face with the man to whom she was obliged to lie, she became uneasy, all her ideas melted like wax before a flame, her inventive and her reasoning faculties were paralysed, she might ransack her brain but would find only a void; still, she must say something, and there lay within her reach precisely the fact which she had wished to conceal, which, being the truth, was the one thing that had remained. She broke off from it a tiny fragment, of no importance in itself, assuring herself that, after all, it was the best thing to do, since it was a detail of the truth, and less dangerous, therefore, than a falsehood. "At any rate, this is true," she said to herself; "that's always something to the good; he may make inquiries; he will see that this is true; it won't be this, anyhow, that will give me away." But she was wrong; it was what gave her away; she had not taken into account that this fragmentary detail of the truth had sharp edges which could not: be made to fit in, except to those contiguous fragments of the truth from which she had arbitrarily detached it, edges which, whatever the fictitious details in which she might embed it, would continue to shew, by their overlapping angles and by the gaps which she had forgotten to fill, that its proper place was elsewhere."

Octopus

The other day, Sammy sat me down to have a conversation with me and tell me why I should hold the door specially for kids. I had mistakenly let the door shut while he was still passing through! I told him he was absolutely right. Then as we stood up and started walking he very seriously said:
- I cannot carry the scooter, my helmet, and the dog's leash. Who do you think I am? An octopus?

Bedtime Conversations

- Daddy, what do you want to do when you grow up?
- I'm already a grown up
- So what do you do?
- I am a computer scientist
- You fix computers?
- Yeah, kind of
- I did NOT know that (smiling widely)

Cormac McCarthy's The Road

I am not a person who shies away from sad books but Cormac McCarthy's The Road should come with a warning on the cover. It gives a new meaning to sad. Beautifully written but simply brutal. Sad, sad, sad. Brutally sad.

"He tried to stay awake all night but he could not. He woke endlessly and sat and slapped himself or rose to put wood on the fire. He held the boy and bent to hear the labored suck of air. His hand on the thin and laddered ribs. He walked out on the beach to the edge of the light and stood with his clenched fists on top of his skull and fell to his knees sobbing in rage"

Don DeLillo's Underworld

1/4th through the novel and it is getting lovely!

"He was a loner, to use the romantic word, only worse than that, clinically self-involved, not out of vanity or stupidity but out of some fear, some inbred perspective, some closeness of perspective that amounted to fear. It made him unable to see other people except as encumbrances, little hazy shapes that interfered with his solitude, his hardness of being."

The New York Trilogy

Rather disappointed with Paul Auster's book. On several fronts. Don't know why but I found the second of the three books rather irritating and annoying. Beyond that, thought the stories had some interesting moments but the whole plot amounted to more of a gimmicky story through which nothing substantial was revealed. I mean I can go with some of the unpaussible parts of the story as long as it could lead to something substantial. Alas I did not find these stories as such. ANother thing that I was looking for and was disappointed with was lack of a real connection to the city of New York.

New York Times Editorial - 1953

“Underdeveloped countries with rich resources now have an object lesson in the heavy cost that must be paid by one of their number which goes berserk with fanatical nationalism. It is perhaps too much to hope that Iran’s experience will prevent the rise of Mossadeghs in other countries, but that experience may at least strengthen the hands of more reasonable and more far-seeing leaders, who will have a clear-eyed understanding of the principles of decent behavior.”

Worth ©

Just because you are important doesn't mean you are not replaceable.

I think my statement goes deeper than (or one could say completes) the original quote shown below:

"Just because you're necessary doesn't mean you're important."

زندگی

مگر این بشقابِ رنگ و رو رفته زندگی را

چند بار می توان شکست

چند بار می توان بند زد

چند بار؟

Rabbit is Gone

I mourn the death of Harry Angstrom.

John Updike's Rabbits

Have been reading John Updike's Rabbit novels. Just finished the third one (Rabbit is Rich). Should say that I am pleasantly surprised about how much I liked the books. There are pieces on each book that approach poetry. Beautifully written. Starting the last one: Rabbit at Rest.

ما کودکان مرگیم

در جستجوی زندگی

I have forgotten everything about the past. I can only recall the future.

گفتم، گفت

ما را به مرگ گرفتند تا به تب راضی شویم

ما تب کردیم و مردیم

گفتم، گفت

گفتم: یک نگاه یار من میبرد صبر و قرار من
گفت: باید ظرفها را دیشب می شستی

خواب

من دیگر به یاد تو

تنها       

در خواب             

گریه می کنم                         

دوباره

گیرم پتویی بر تن سردم بیندازی

با قب یخ زده ام چه می کنی؟

زندگی

بگذار بگذریم

بگذار بگذریم

از چراهای زندگی       

پاسخ این چرا ها

ما را به جایی ره نخواهد گشود       

راهی نیست، سرانجامی نیست

هست هر آنچه هست و نیست هر آنچه نیست

بگذار غرقه شویم در این

چرخه هست و نیست      

بگذار بگذریم

خانه کوچک ما

خانه کوچک ما

توشه جانش را

از درختی میگیرد

که به اعماق زمین

ریشه هایش را کرده فرو

خانه کوچک ما

گرمی اش را

از تن گرم زنی می گیرد

که به احساس زمین و آفتاب

خو کرده است

خانه کوچک ما

به بزرگی دل مهمانی است

که به دیدار هیاهوی چهان

به یک گوشه آن

اطراق کرده است

خانه کوچک ما

گر چه آرام و خرام

به تماشای جهان بنشسته است

رمه گاه اسبان خیالی است

که هر شب از آن

به بلندای جهان

می کنند پرواز

کلمات

بگذار بجوشد از درون من

اشک همچون آبشاری

خون همچون فواره ای

،نه

شادی همچون ترانه ای

خنده همچون آتشفشانی

تا با خود بشویند این کلمات را

كه انباشته به حلقوم

راه نفس بر من بسته اند

غم

خاموش

خاموش       

ما که به اقرار

با خته ایم زندگی را       

نه که به رقابتی

یا که به جدالی       

که به تماشای گردباد خشم تو

که به نظاره گرداب غم تو

خاموش

خاموش       

خواب - دو

سر فرو برده در ابر بالش

تن رها کرده بر خنک تشک آسمان

با خودمی اندیشم

سرانجام این داستان چه خواهد بود؟

بادِ خواب مرا می برد

خواب - یک

درآسمان خواب خود

از تو دور می شوم

از دیگران هم

و می سپارم خود را

به خنکی آبی زمین

به گرمی زردی ستارگان دور دست

بی آنکه بیندیشم

تابسان

می کشم همچون لاشه ای

خود را

در این دمکردهً شهر

به کدامین کچا؟

به کدامین چرا؟

اما می دانم

راه خود را خواهم یافت

به زرد خنک پاییز

و خوشحال خواهم بود

به سپیدی شیر

در قهوه سیاه بی چرایی زندگی

و اما دلایل غیبت

زندگی

در جستجوی معنی زندگی

قانع شدیم به دلیل زندگی

(نه اینکه داشته باشیم راه دیگری)

خسته - یک

نشسته بر نیمکتی دور از هیاهوی شهر

می تپد قلبم، آهسته، آهسته

سینه هایی بزرگ

در نوسانی زیبا، تند، کوتاه

چنانکه به لحظه ای غفلت برهانند خود را از بند

و به دیدار شهر روند

می تپد قلبم، آهسته، آهسته

گذشت

گذشت آن زمان که به پندار لبخندی لبریزاز شوق می شدیم

گذشت آن زمان که به صدای پچ پچی سرشاراز آواز می شدیم

گذشت آن زمان که به بوی شراب مست می شدیم

گذشت آن زمان که با فردای جهان تا به ابد جاری می شدیم

گذشت

طرح - یک

بر سر میز، آرام، خمود

سر در گریبان

شانه ها افتاده

چنان که نوک انگشتان به لمس زمین سیاه شوند

چشمان دوخته به بطری خالی ودکا به وهم

می گوید: برای نماز صبح

به وقت اذان، صدایم کنید

Deep Thoughts

A New Beginning

I wish I could reboot myself.

گفتم، گفت

"گفتم: "که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفت: تافت جدید استفاده کردم. دوست نداری؟

گفتم، گفت

گفتم: که عشقت بیچاره ام کرد
گفت: بیچاره بودی، عشق من بیچاره ای نام آورت کرد

گلدان

دستهایی دیده ام به کوچکی گنجشکان

دستهایی به بزرگی آواز قناریان

قلب هایی دیده ام به نرمی گلهای کاغذی

قلب هایی به بزرگی گلهای آفتابگردان

در این خشگزار اندیشه

در انتظار سایش پَر پرنده ای هستم

تا که شاید گلدان قلب من به گل نشیند

گفت، گفتم

گفت : جدی می گی؟
گفتم: به ندرت

My Lover's Glance

گفتم، گفت

گفتم: عشق دیگری داری به سر؟
گفت: پس گمان کردی چگونه می کنم من با تو سر؟

گفتم، گفت

گفتم: دروغ می گی ؟
گفت: من در مورد چیزهای ساده و بی اهمیت دروغ نمیگم

بازگشت

من به خانه خواهم آمد

کمی دیر تر، کمی تاریکتر

تا به برق چشمانت

جرقه ای زند در این دل نحیف من

من به روشنایی نگاه تو محتاجم

گفتم، گفت

گفتم: همینطور دارم مینویسم
گفت: میخوای یک کم بیشتر بخونی؟

تو

و تو آمدی

وبا خود دنیایی آوردی

پر از خاطره

پر از شادی

پر از غم

و دنیای من هزار برابر شد

گفتم، گفت

"گفتم: "غم تو دارم
گفت: قرص هایت راخورده ای؟