گفتم، گفت

گفتم: یک نگاه یار من میبرد صبر و قرار من
گفت: باید ظرفها را دیشب می شستی

خواب

من دیگر به یاد تو

تنها       

در خواب             

گریه می کنم                         

دوباره

گیرم پتویی بر تن سردم بیندازی

با قب یخ زده ام چه می کنی؟

زندگی

بگذار بگذریم

بگذار بگذریم

از چراهای زندگی       

پاسخ این چرا ها

ما را به جایی ره نخواهد گشود       

راهی نیست، سرانجامی نیست

هست هر آنچه هست و نیست هر آنچه نیست

بگذار غرقه شویم در این

چرخه هست و نیست      

بگذار بگذریم

خانه کوچک ما

خانه کوچک ما

توشه جانش را

از درختی میگیرد

که به اعماق زمین

ریشه هایش را کرده فرو

خانه کوچک ما

گرمی اش را

از تن گرم زنی می گیرد

که به احساس زمین و آفتاب

خو کرده است

خانه کوچک ما

به بزرگی دل مهمانی است

که به دیدار هیاهوی چهان

به یک گوشه آن

اطراق کرده است

خانه کوچک ما

گر چه آرام و خرام

به تماشای جهان بنشسته است

رمه گاه اسبان خیالی است

که هر شب از آن

به بلندای جهان

می کنند پرواز

کلمات

بگذار بجوشد از درون من

اشک همچون آبشاری

خون همچون فواره ای

،نه

شادی همچون ترانه ای

خنده همچون آتشفشانی

تا با خود بشویند این کلمات را

كه انباشته به حلقوم

راه نفس بر من بسته اند

غم

خاموش

خاموش       

ما که به اقرار

با خته ایم زندگی را       

نه که به رقابتی

یا که به جدالی       

که به تماشای گردباد خشم تو

که به نظاره گرداب غم تو

خاموش

خاموش       

خواب - دو

سر فرو برده در ابر بالش

تن رها کرده بر خنک تشک آسمان

با خودمی اندیشم

سرانجام این داستان چه خواهد بود؟

بادِ خواب مرا می برد

خواب - یک

درآسمان خواب خود

از تو دور می شوم

از دیگران هم

و می سپارم خود را

به خنکی آبی زمین

به گرمی زردی ستارگان دور دست

بی آنکه بیندیشم

تابسان

می کشم همچون لاشه ای

خود را

در این دمکردهً شهر

به کدامین کچا؟

به کدامین چرا؟

اما می دانم

راه خود را خواهم یافت

به زرد خنک پاییز

و خوشحال خواهم بود

به سپیدی شیر

در قهوه سیاه بی چرایی زندگی

و اما دلایل غیبت

زندگی

در جستجوی معنی زندگی

قانع شدیم به دلیل زندگی

(نه اینکه داشته باشیم راه دیگری)

خسته - یک

نشسته بر نیمکتی دور از هیاهوی شهر

می تپد قلبم، آهسته، آهسته

سینه هایی بزرگ

در نوسانی زیبا، تند، کوتاه

چنانکه به لحظه ای غفلت برهانند خود را از بند

و به دیدار شهر روند

می تپد قلبم، آهسته، آهسته

گذشت

گذشت آن زمان که به پندار لبخندی لبریزاز شوق می شدیم

گذشت آن زمان که به صدای پچ پچی سرشاراز آواز می شدیم

گذشت آن زمان که به بوی شراب مست می شدیم

گذشت آن زمان که با فردای جهان تا به ابد جاری می شدیم

گذشت

طرح - یک

بر سر میز، آرام، خمود

سر در گریبان

شانه ها افتاده

چنان که نوک انگشتان به لمس زمین سیاه شوند

چشمان دوخته به بطری خالی ودکا به وهم

می گوید: برای نماز صبح

به وقت اذان، صدایم کنید

Deep Thoughts

A New Beginning

I wish I could reboot myself.

گفتم، گفت

"گفتم: "که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفت: تافت جدید استفاده کردم. دوست نداری؟

گفتم، گفت

گفتم: که عشقت بیچاره ام کرد
گفت: بیچاره بودی، عشق من بیچاره ای نام آورت کرد

گلدان

دستهایی دیده ام به کوچکی گنجشکان

دستهایی به بزرگی آواز قناریان

قلب هایی دیده ام به نرمی گلهای کاغذی

قلب هایی به بزرگی گلهای آفتابگردان

در این خشگزار اندیشه

در انتظار سایش پَر پرنده ای هستم

تا که شاید گلدان قلب من به گل نشیند

گفت، گفتم

گفت : جدی می گی؟
گفتم: به ندرت

My Lover's Glance

گفتم، گفت

گفتم: عشق دیگری داری به سر؟
گفت: پس گمان کردی چگونه می کنم من با تو سر؟

گفتم، گفت

گفتم: دروغ می گی ؟
گفت: من در مورد چیزهای ساده و بی اهمیت دروغ نمیگم

بازگشت

من به خانه خواهم آمد

کمی دیر تر، کمی تاریکتر

تا به برق چشمانت

جرقه ای زند در این دل نحیف من

من به روشنایی نگاه تو محتاجم

گفتم، گفت

گفتم: همینطور دارم مینویسم
گفت: میخوای یک کم بیشتر بخونی؟

تو

و تو آمدی

وبا خود دنیایی آوردی

پر از خاطره

پر از شادی

پر از غم

و دنیای من هزار برابر شد

گفتم، گفت

"گفتم: "غم تو دارم
گفت: قرص هایت راخورده ای؟

حالا حکایت ماست

گاهی آدم وقتی یک چیزی را به یک زبان دیگر میشنود یا می خواند فکر می کند حتما" طرف یک چیزمهمی دارد می گوید. حالا حکایت ماست. آنقدر به فارسی چیزی ننوشتم که حالا هر چرندو پرندی که به فارسی می گم فکر میکنم حتما" یک چیزی هست

گفتم، گفت

"گفتم: "که ماه من شو
گفت: مگرشبها تو زود نمی خوابی؟

برای بهزاد

بهزاد همه چیز را می دانست

طعم خوش بربری را به شرط آنکه تُست شده باشد

فرمول شیمیائی ودکا و ویسکی را بی آنکه نوشیده باشد

را St. Laurent ساعات کار مهرورزان بلوار

بی آنکه مهر آنان در سینه پرورده باشد    

بهزاد همه چیز را می دانست

و چه سبکبال می رفت در این شهر باد و باران

بهزاد دل ِ گرمی داشت

گفتم، گفت

گفتم: ما در سراشیب زندگی هستیم دیگر، مسعود جان
گفت: از همان ابتدا سراشیب است

از گذشته ها

من حرام می شوم
دراین خیابانهای سرد
کوچه های تنگ     
دراین سراشیب تند پله ها
خانه های تاریک     

من حرام میشوم
درذهن کوچکم
در این دل نحیف     

من حرام می کنم
قلب گرم و سرخ تو را در این قلب سرد و کبود

زندگی

،تاس را بریز
،بازی کن
مرگ در انتظارمان است

بدنبال آبی

آبی آسمان، نه

آبی دریا، نه

آبی کلاه ورزشی ِ تو

آبی چشمان میشی تو

! آه ، زندگی آبی من

کار

میکنم برپا کفشم را
می کشم بردست دستکشهایم را
می گذارم برسرکلاهم را

ودر جعبه ای می نهم قلبم را
وراهی کار می شوم

، امروز
، فردا
همیشه